شقایق

...

شقایق گفت با خنده نه بیمارم نه تب دارم

اگر سرخم چنان آتش حدیث دیگری دارم

گلی بودم به صحرایی نه با این رنگ و زیبایی

نبودم آن زمان هرگز نشان عشق و شیدایی

یکی از روزهایی که زمین تب دار و سوزان بود و صحرا در عطش می سوخت

تمام غنچه ها می سوختند و تشنه

و من بی تاب و خشکیده تنم در آتشی می سوخت

ز ره آمد یکی خسته

به پایش خار بنشسته و عشق از چهره اش پیدای پیدا بود

ز آنچه زیر لب می گفت  شنیدم سخت شیدا بود

نمی دانم چه بیماری به جان دلبرش افتاده بود ... اما ...طبیبان گفته بودندش :

اگر یک شاخه گل آرد از آن نوعی که من هستم

بگیرند ریشه اش را بسوزانند

شوم مرهم برای دلبرش آن دم شفا یابد.

چنانچه با خودش می گفت :

بسی کوه و بیابان را بسی صحرای سوزان را

به دنبال گلش بوده و یکدم هم نیاسوده

که افتاد چشم او ناگه به روی کمن

بدون لحظه ای تردید شتابان شد به سوی من

به آسانی مرا با ریشه از خاکم جدا کرد و به ره افتاد

و او می رفت و من در دست او بودم

و او هر لحظه سر را رو به بالاها تشکر از خدا می کرد

پس از چندی هوا چون کوره آتش زمین می سوخت و دیگر داشت در دستش تمام ریشه ام می سوخت

به لب هایی که تاول داشت گفت : اما چه باید کرد ؟

در این صحرا که آبی نیست به جانم هیچ تابی نیست

اگر گل ریشه اش سوزد که وای بر من

برای دلبرم  هرگز دوایی نیست و از این گل که جایی نیست

خودش هم تشنه بود اما نمی فهمید حالش را

چنان می رفت و من در دست او بودم و حالا من تمام هست او بودم

دلم می سوخت اما راه بیابان کو ...نه حتی آب نیمی در بیابان بود

و دیگر داشت در دستش تمام جان من می سوخت

که ناگه روی زانوهای خود خم شد

دگر صبری نماند و صبر از او کم شد دلش لبریز ماتم شد

کمی اندیشه کرد آنگه مرا در گوشه ای از آن بیابان کاشت

نشست و سینه را با سنگ خارایی ز هم بشکافت

...اما ... آه

صدای قلب او گویی جهان را زیر و رو می کرد

زمین و آسمان را پشت و رو می کرد

و هر چیزی که هر جا بود با غم روبرو می کرد

نمی دانم چه می گویم...

به جای آب خونش را به من می داد و بر لب های او فریاد :

بمان ای گل که تو تاج سرم هستی دوای دلبرم هستی بمان ای گل

و من ماندم نشان عشق و شیدایی و با این رنگ و زیبایی

 که نام من شقایق شد

گل همیشه عاشق شد ...